اوج گرفتن با تنهایی

هنری ماری بیل یا استاندال در کتاب درباره عشق گفته است :

انسان بزرگ همانند عقاب است . هر چه بلندتر به پرواز درآید ، کمتر به چشم می آید و مجازات این اوج گرفتن ، تنهایی عمیق است .

 

تنهایی رنج است یا گنج ؟
کسانی این مسیر تاریک را طی کردند و زمانی که برگشتند درکی به مراتب بهتر ، از خودشان و دیگران داشتند.
اما چطور می توانیم خودمان این تنها بودن را انتخاب کنیم ؟
آن هم در دنیایی که با رسانه های اجتماعی محاصره شدیم .

این رسانه های اجتماعی تنهایی سازنده را از ما گرفته اند و با تنهایی کشنده ای جایگزین کرده اند.
با وجود این رسانه ها ما از حس تنهایی رها نمی شویم بلکه با حضور در این رسانه ها معمولا
حسی از انزوا به ما می دهد که اصلا سازنده نیست و باعث افسردگی مان می شود.

تنهایی به ما کمک می کند بهتر ببینیم ، بشنویم و حس کنیم.
ولی این مسیری منحصر به فرد است . جرئت می خواهد خودمان را از انسان های بی مصرف جدا کنیم و متفاوت باشیم.

البته که این تنها بودن باید انتخاب خودت باشد.

تنهایی واقعی زمانی اتفاق می افتد که درگیر مکان ها و افرادی شده ایم که ما را درک نمی کنند و هویت شخصی مان را گرفته اند و اجازه نمی دهند خودمان باشیم.

چه بسیار از دوستی هایی که تقویت کننده این تنها بودن ها هستند.
شاید ترس و فرار از تنها بودن است که ما را مجبور می کند با آدم هایی ارتباط برقرار کنیم که هویت و خود واقعی مان را از ما می گیرند.
دوستی با این افراد با گذشت زمان از بین می رود و برایمان بی معنا می شود و ما می مانیم و دوستی هایی که تنها نتیجه اش تلف شدن زمان و گرفتاری است.

تنها جایی که ما نقاب را بر میداریم و از نقشمان فاصله می گیریم و تبدیل می شویم به خود حقیقی مان ، تنهایی است .

0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *